สิ้นหวังคาลอยด์

 

ขออภัยที่ไม่ได้อัพบล็อคข้ามปีนะครับ เพราะไม่ค่อยได้แว่บเข้ามาใช้มากนัก

 

ช่วงนี้มีเรื่องอยากปรับทุกข์ ในความผิดที่เราไม่ได้เป็นคนก่อเรื่อง แต่เป็นความรู้สึกที่เศร้าหมอง เมื่อได้รับรู้การกระทำของคนที่เราเคยไว้ใจ และไม่คิดว่าจะทำได้ลงคอ ด้วยเพียงเพราะความสนุกปากของคนที่ไม่รู้จักโต และไม่รู้จักคิด

 

ผมลองคิด ยับยั้งชั่งใจแล้วว่า ผมก็ไม่ได้ทำอะไรเสียด้วยซ้ำไป แต่ปัญหา มันเกิดจากเพียงลมปากของคนที่เอาไปพูดกันสนุกปาก แล้วกลายเป็นปัญหา

 

แว่บแรก ก็แทบโกรธมาก ถึงกับอยากจะเข้าไปเจอหน้าแล้วฟาดหมัดสักตั้งชนิดที่ว่า เขาไม่เคยเห็นผมในรูปแบบนั้นมาก่อน แต่หากมองย้อนคิดอีกที ถ้าผมทำลงไป นั่นล่ะ มันจะกลายเป็นกับดักของจิตใจตนเองว่ายอมรับผิด

 

เป็นเรื่องหนักหนาสาหัสมาก เพราะมันทำร้ายความรู้สึกอย่างร้ายกาจ คนที่เราเคยเคารพ กลับมาทำร้ายกันลับหลัง ซึ่งผมเกลียดอย่างร้ายกาจที่สุด ผมคงยากที่จะเอ่ยคำว่าให้อภัย ถ้าเขายังไม่ได้รับการชดใช้ในสิ่งที่เขาทำลงไปอย่างแน่นอน

 

 

เรื่องนี้หนักใจมาก เพราะผมไม่ได้โกรธใครอย่างร้ายแรงมาตั้งแต่สมัยอยู่มหาวิทยาลัย จะให้ผมต้องกลับไปเอาความรู้สึกไม่ชอบแบบนั้นมาระบายด้วยหรือไง? แล้วต้นตอปัญหานั้น ก็เป็นปัญหาเดียวกันกับที่เจอ เพียงแต่ ต่างที่ ต่างเวลา ต่างบุคคล

 

 

 

แล้วก็ขอบอกเอาไว้อย่างหนึ่ง ให้ได้คิด เมื่ออ่านไปแล้ว

 

 

"การเอาเรื่องส่วนตัว ไปเล่าให้สนุกปาก มันไม่แมน มันทุเรศ ถ้าคุณทำตัวทุเรศ เขาจะมองคุณอย่างทุเรศ"